Басты бет Жазба өлеңдер Серікзат Дүйсенғазының өлеңдері

Серікзат Дүйсенғазының өлеңдері

 2 220 1

Серікзат Д

     

Айтыскер ақын, филология ғылымдарының кандидаты Серікзат Дүйсенғазының өлеңдері

(Семей-Астана)  

 

Туған жерге сағыныш

Алыста жатқан ауылды аңсаймын,
Астана жақтан елеңдеп кейде.
Сағынып жүрек, сарылған сайын,
Сарала қаздай өлең жетпей ме?

Шаһардан жеріп тастан қаланған,
Құлын шағымның құнын жоймаймын.
Тас жарып шыққан бастаудан алған
Бұлақтай мөлдір күнімді ойлаймын.

Ыстықсың ескі жұртым-ау маған,
Бабамның даңғыл белгісі жолың.
Қарашығымда бұлтың аунаған,
Өкпетім бөлек болмысым едің.

Көкжалдар жортқан көне жотаңда,
Тасыңның тарих төркіні кілең.
Бөрі боп кірген өлең-отауға,
Бөрілі тауым бөлтірігің ем.

Қызылтасымның қысын армандап,
Қызарып батқан күннен сұраймын.
Түлкі аулап қайтар тұсынан барлап,
Қансонарыңды кімнен сұраймын.

Аягөз-бұлақ қан тамырымда,
Бүлкілдеп соққан тағдырымбысың.
Табиғат сыры тартады мұңға
Дарытқан бойға барлық үлгісін.

Жанымның сырын жасырмай кетем,
Жарқ ете қалсам жасындай жырлап.
Әлемде сірә, асыл бар ма екен,
Тарбағатайымның тасындай қымбат.

1

Томар

«Көктомар көрінесің бұлдыр-бұлдыр,
Ағады бұлағыңның суы сылдыр.»
Атам Дүйсенғазының өлеңінен

 

Томарым, жаз жайлауым туып өскен,
Суретің өшер ме екен ғұмыры естен.
Көгіңде мұнар-мұнар сағым кілкіп,
Шөбіңнен таңғы шықтың буы көшкен.

Таза ауа, тастай бұлақ жанға рахат,
Лайламас адам түгіл мал да нахақ.
Жағалай тораңғыл мен тобылғы сай,
Қойнауы қой бүлдірген, тау қарақат.

Қылтиса күн кірпігі қыр астынан,
Бусанып салушы еді буаз тұман.
Қорадан ақтылы қой тауға беттеп,
Шегіртке секіретін гүл астынан.

Ойнақтап құлыншақтар, тай жарысып,
Ит үріп, шәуілдейтін майда күшік.
Бақылап тіршіліктің сілкінісін,
Аспанда жалғыз қыран айнала ұшып.

Соныға бас қойған қой баяулайтын,
Ал әкем атын ерттеп аялдайтын.
Түндігін түріп сосын қазақ үйдің,
Соңынан отарының аяңдайтын.

«Ыңқиттап» суыр біткен тау жақтағы,
Жартастар жаңғыратын аумақтағы
Шелегін алып шешем аттанатын,
Сиырдың қорасына аулақтағы.

Бала едік ойын қуған ояна сап,
Қызыққа бала сезім тоя ма сәт?
Қанқызыл қарақаттың шырынына
Шиедей бетімізді боямасақ.

Ағашты ат қып мінген, ойын бағып,
Табанға көбелектің майын жағып.
Түсуші ек бір топ бала әбігерге,
Кешқұрым жарысуға дайындалып.

Шапқылап шыбық атпен шынығатын,
Шамамыз болмаушы еді тынығатын.
Шырылдап бөктергіден қашқан торғай,
Шыткөйлек қойнымызға тығылатын.

Ызыңдап зауза қоңыз, кіл шыбыны,
Сайрайтын сандуғаштың сыршыл үні
Анамның қазанымен қатар қайнап,
Жататын жайлауымның тіршілігі.

Күндер-ай Томарымда өткен дара,
Екен-ау өткінші бір өткел ғана.
Санамда қалған қазір сағынышым,
Жарқ еткен сәулелі сол сәттер ғана.

Пікірлер(1)

  1. Серікзаттың өлеңдері ұнайды.ақынға жақын оқырманмын ғой.Шығыстың киелі топырағынан десем де артық емес яғни Серікзаттың жерлесімін.Өнері өрлеп, өлеңі лайлай берсін!

Пікір қалдыру Рай Отменить ответ

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *